Hayatınızda Neleri Ne Zamana Erteliyorsunuz?

Geçen yılbaşını beraber kutlamıştık, giyinmiş, süslenmiş klasik kırmızı rujunu sürmüştü. O yılbaşı dilek kağıdına ne yazdı bilmiyorum ama bildiğim tek şey var. Hayatta bir şeyleri yapmak için büyük engeller yoksa sağlıklıyken adım atmak gerekiyor. Çünkü sonrası kocaman bir geç kalmışlık…

Geçen hafta Buket Aşçı’yı son yolculuğuna uğurladık. Buket’le iki yıl önce hayatlarımız Salacak’ta Bestekar Selahattin Pınar Sokak’ta kesişti. O sokaktaki kafelerde oturduk, sohbet ettik, yürüyüş yaptık, ta ki kendisini çok halsiz hissettiği günlere kadar…

Geçen yılbaşında kuzenimin evine davetliydim, öncesinde akşamüstü ziyaretine gittim.  Buket”Sen de kalsan bu akşamı beraber geçirsek” dedi. Kanser tedavisi görüyordu, kemoterapiden saçları dökülmüştü ama gözleri ışıl ışıldı. Önce “söz verdim gideyim” dedim ama 15 dakika sonra kalmaya karar verdim,  mutlu oldu. Ailesi, son birkaç yılını geçirdiği aşkla baktığı eşi  Serdar, ben ve Füsun Saka ile güzel bir akşam geçirdik.

Eğlendi, fotoğraf çektirmek için o geceye özel makyajını yaptı, elbisesini giydi. Fotoğraflar çekildi, sohbetler edildi, erken yoruldu, yattı ama memnundu, içi rahattı. Sevdikleri yanındaydı.  O gece bir de “dilek ritüeli” yaptık, hepimiz kağıtlara yeni yıldan dileklerimizi yazdık. Kimse diğerinin ne yazdığını bilmiyordu, ertesi gün de kağıtları Füsun’la beraber Boğazın sularına attık.

2016’nın son günü beraberdik… 2017’nin çoğunda ise ya evde yataktaydı, ya hastanede… Kendisini biraz iyi hissettiğinde ise keyifli bir şeyler yapmanın peşindeydi. Eve çok yakın bir yerde iki katlı bir kafenin bahçesinde kahve keyfi yapmak ya da denize yakın bir yerde denize bakmak istiyordu. Ağrıları gitgide çoğalsa da yaşamdan hiç vazgeçmedi, hiç umudunu kesmedi, hep projeleri vardı. Aşçılık kursuna gitmek, dikiş dersleri almak, Urla’da bahçeli bir eve yerleşmek, okuma kulübü etkinlikleri düzenlemek… Bir de çok sevdiği sadece birkaç yıl evli kalabildiği eşi Serdar’la düğün tazelemek…

Bedeni 2017’nin sonuna yetişmesine izin vermedi, 29 Aralık günü kaybettik onu. Bir önceki yılbaşı ne diledi, kağıda ne yazdı bilmiyorum ama bildiğim tek şey var. Hayatta bir şeyleri yapmak için büyük engeller yoksa sağlıklıyken adım atmak gerekiyor. Çünkü sonrası kocaman bir geç kalmışlık…

O zaman özlediysek arayalım, seviyorsak söyleyelim,  sarılmak istiyorsak sarılalım…

• Dilek Kaykılar

Bir önceki yazımız olan Ayvalıklı Kadınlardan Bir Ege Hikayesi! başlıklı yazımızda Ayvalıklı kadınlar, başarılı kadın hikayeleri ve ilham veren kadınlar hakkında bilgiler verilmektedir.